۱) «وَجَّهْتُ وَجْهِيَ لِلَّذِي فَطَرَ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضَ حَنِيفاً وَمَا أَنَا مِنَ المُشْرِكِينَ، إِنَّ صَلَاتِي، وَنُسُكِي، وَمَحْيَايَ، وَمَمَاتِي، للَّهِ رَبِّ العَالَمِينَ، لَا شَرِيكَ لَهُ؛ وَبِذَلِكَ أُمِرْتُ وَأَنَا مِنَ المُسْلِمِينَ. اللَّهُمَّ أَنْتَ المَلِكُ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ. أَنْتَ رَبِّي وَأَنَا عَبْدُكَ، ظَلَمْتُ نَفْسِي وَاعْتَرَفْتُ بِذَنْبِي، فَاغْفِرْ لِي ذُنُوبِي جَمِيعاً، إِنَّهُ لَا يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلَّا أَنْتَ، وَاهْدِنِي لِأَحْسَنِ الأَخْلَاقِ، لَا يَهْدِي لِأَحْسَنِهَا إِلَّا أَنْتَ، وَاصْرِف عَنِّي سَيِّئَهَا، لَا يَصْرِفُ عَنِّي سَيِّئَهَا إِلَّا أَنْتَ، لَبَّيْكَ وَسَعْدَيْكَ، وَالخَيْرُ كُلُّهُ فِي يَدَيْكَ، وَالشَّرُّ لَيْسَ إِلَيْكَ، أَنَا بِكَ وَإِلَيْكَ، تَبَارَكْتَ وَتَعَالَيْتَ، أَسْتَغْفِرُكَ وَأَتُوبُ إِلَيْكَ».
۱- ما خپل مخ هغه ذات ته وګرځوو چې آسمانونه او ځمکه یې پیدا کړي، په داسې حال کې چې د حق دین ملګری یم، او له مشرکانو څخه نه یم، په رېښتیا زما لمونځ او قرباني، او ژوند او مرګ یوازې د هغه الله لپاره دی چې د مخلوقاتو پالونکی دی، شریک نه لري، او ماته پردې امر شوی، او زه له مسلمانانو څخه یم. اې الله! ته پاچا یې، پرته له تا نه بل د عبادت وړ معبودنشته، ته زما پالونکی یې، او زه دې بنده یم، په خپل ځان مې ظلم کړی، او په خپله ګناه اقرار کوم، نو زما ټول ګناهونه راته وبښې، په رېښتیا چې ګناهونه له تا پرته بل څوک نشي بښلی، د ښو خويونو لارښوونه راته وکړې، او ښو خويونو ته یوازې ته لارښوونه کوې، او له بدو خويونو مې لرې کړې، بد خويونه یوازې ته لرې کولی شې، ستا بلنه مې ومنله، او ستا خدمت ته ولاړ یم، خیر ټول ستا په لاسونو کې دی، او شر تا لره شر نه دی،او په تا مې بروسه ده، او تاته به درځم، ته د برکت څښتن یې او اوچت یې، له تا بښنه غواړم، او تا ته توبه باسم.