وِرْدُ الصباح والمساء
۱۰) «اللَّهُمَّ إِنِّي أَصْبَحْتُ أُشْهِدُكَ، وَأُشْهِدُ حَمَلَةَ عَرْشِكَ، وَمَلَائِكَتَكَ، وَجَمِيعَ خَلْقِكَ، أَنَّكَ أَنْتَ اللَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ، وَحْدَكَ لَا شَرِيكَ لَكَ، وَأَنَّ مُحَمَّداً عَبْدُكَ وَرَسُولُكَ». (أَرْبَعَ مَرَّاتٍ)
۱۰- اې الله! ما سهار كړو په داسې حال كې چې زه تا پردې شاهد ګرځوم، او شاهد ګرځوم پردې ستا د عرش پورته كوونكي، او ستا پرېښتې، او ستا ټول مخلوقات، چې بېشكه ته الله جل جلاله يې، بي له تا بل د عبادت وړ معبود نشته، يو يې، شريك نه لرې، او په رېښتيا محمد صلی الله علیه وسلم ستا بنده او ستا رسول دى. (څلور ځله)