٢) «اللَّهُمَّ إِنِّي عَبْدُكَ، ابْنُ عَبْدِكَ، ابْنُ أَمَتِكَ، نَاصِيَتِي بِيَدِكَ، مَاضٍ فِيَّ حُكْمُكَ، عَدْلٌ فِيَّ قَضَاؤُكَ، أَسْأَلُكَ بِكُلِّ اسْمٍ هُوَ لَكَ، سَمَّيْتَ بِهِ نَفْسَكَ، أَوْ أَنْزَلْتَهُ فِي كِتَابِكَ، أَوْ عَلَّمْتَهُ أَحَداً مِنْ خَلْقِكَ، أَوِ اسْتَأْثَرْتَ بِهِ فِي عِلْمِ الغَيْبِ عِنْدَكَ، أَنْ تَجْعَلَ القُرْآنَ رَبِيعَ قَلْبِي، وَنُورَ بَصَرِي، وَجَلَاءَ حُزْنِي، وَذَهَابَ هَمِّي».
۲) اې الله! زه ستا بنده، ستا د بنده زوی، ستا د مینځې زوی یم، زما د تندي وېښتان (زما غاړه) ستا په لاس کې ده، ستا حکم پر ما جاري دی، ستا پرېکړه زما په حق کې عادلانه ده، ستا پر هر هغه نوم له تا غوښتنه کوم، چې تا خپل ځان پرې نومولی دی، او یا دې په خپل کتاب کې نازل کړی دى، او یا دې له خپل مخلوقه چا ته ښودلی دی، او یا دې پر خپل غیبي علم کې له ځان سره ساتلی دی، پردې ټولو درڅخه غوښتنه کوم چې قرآنکریم زما د زړه پسرلى، او د سینې روښنایي، او زما دسترګو نور وګرځوه او زما د غمونو ورکوونکی، او د پرېشانیو ختموونکی وګرځوه.