٩) «اللَّهُمَّ مَالِكَ المُلْكِ، تُؤْتِي المُلْكَ مَنْ تَشَاءُ، وَتَنْزِعُ المُلْكَ مِمَّنْ تَشَاءُ، وَتُعِزُّ مَنْ تَشَاءُ، وَتُذِلُّ مَنْ تَشَاءُ، بِيَدِكَ الخَيْرُ، إِنَّكَّ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ، رَحْمَانَ الدُّنْيَا وَالآخِرَةِ ورَحِيمَهُمَا، تُعْطِيهُمَا مَنْ تَشَاءُ، وَتَمْنَعُ مِنْهُمَا مَنْ تَشَاءُ، ارْحَمْنِي رَحْمَةً تُغْنِينِي بِها عَنْ رَحْمَةِ مَنْ سِوَاكَ».
9) اې الله! د پاچاهۍ څښتنه! ستا چې چاته ته خوښه شي پاچاهي ورکوې او له چا څخه چې وغواړې اخلې یې، چا ته چې دې خوښه شي عزت ورکوې او څوک چې وغواړې ذلیله کوې یې، ښیګڼه ستا په واک کې ده، بېشکه ته پر هرڅه قادر یې. اې د دنیا او آخرت مهربانه او د دې دواړو رحم کوونکیه، ته چې چا ته وغواړې دا دواړه ورکوې، او چا ته چې وغواړې له دې دواړو یې بې برخې کوې، پر ما داسې رحم وکړه چې د نورو له رحمت څخه مې پرې بې نیازه(بې پروا) کړې.