Вирди истиғфор

21) “Аллоҳ поку муназзаҳ аст, ва ҳамду ситоиш мар Ӯрост, ва ҳеҷ маъбуди (барҳаққе) нест ҷуз Аллоҳ, ва Аллоҳ бузург аст”.

Вирди истиғфор

22) “Аллоҳ поку муназзаҳ аст, ва ҳамду ситоиш барои Аллоҳ аст, ва ҳеҷ маъбуди (барҳаққе) ҷуз Аллоҳ нест, ва Аллоҳ бузург аст. Эй Аллоҳ! Манро бибахш. Эй Аллоҳ! Манро раҳм кун. Эй Аллоҳ! Ба ман рӯзӣ бидеҳ”.

Вирди истиғфор

23) Аллоҳ поку муназзаҳ аст ва ҳамду ситоиши Ӯро мегӯям”.

Вирди истиғфор

24) “Ҳеҷ маъбуди (барҳаққе) ҷуз Аллоҳи бурдбору карим, нест. Ҳеҷ маъбуди (барҳаққе) ҷуз Аллоҳи баландмартаба ва бузург нест. Поку муназзаҳ аст Аллоҳ, Парвардигори ҳафт осмону Парвардигори Арши бузург. Ҳамду ситоиш барои Аллоҳ, ки Парвардигори оламиён аст”.

Вирди истиғфор

25) “Эй Аллоҳ! Дурӯду салом бифирист, ва баракат иноят фармо ба Паёмбари мо Муҳаммад (дурӯду саломи Аллоҳ бар Ӯ бод).

Ба ёд дошта бош...

Калимаҳо ва ибораҳои истиғфор чӣ захираҳои бузурге мебошанд: бешак он:

* Истиғфорест, ки ба сабаби он, Аллоҳ гуноҳонатро ҳар қадаре, ки бошанд, мебахшад.

* Истиғфорест, ки васфи (муваффақтарин дуо) мустаҳиқ аст.

* Истиғфорест, ки Аллоҳ гуноҳро ба сабаби он мебахшад, ҳатто агар чӣ гуноҳи фирор аз майдони ҷиҳод ва рубарӯ шудан бо душман бошад. (дар ҳадис омадааст, ки фирор аз майдони ҷиҳод аз ҷум...

Эй қалб! Омода бош барои хостанҳо аз Аллоҳи мутаъол

Пас аз гуфтани ҳамду сано бар Аллоҳ ва фиристодани дурӯду салом бар Паёмбари Аллоҳ (дурӯду саломи Аллоҳ бар ӯ бод) ва талаби мағфират аз гуноҳонат, навбати он расидааст, ки дастонатро боло бардошта, хостаҳоятро аз Аллоҳи мутаъол бо дуоҳои беназире талаб намоӣ...

Дуоҳое, ки рӯзе онро донотарин махлуқ ба Аллоҳ гуфта буд, пас Аллоҳ онро аз Ӯ қабул намуд...

Ҳоло наздат беҳтарин дуо қарор дорад, ки аз забонҳои Паёмбарон ва аз забони Сарвари паёмбарон (дурӯду саломи Аллоҳ ба Ӯ бод) ҷор...

Дуо ва авроде, ки пурсишу дархостҳоро дарбар дорад

*Эй Парвардигори мо! (аъмоли неки моро) аз мо бипазир, бешак Ту шунаво ва доно ҳастӣ”. [Бақара: 127 [.

Дуо ва авроде, ки пурсишу дархостҳо дарбар дорад

*Ва тавбаи моро бипазир, бешак Ту тавбапазиру муҳрубон ҳастӣ” [Бақара: 128].

Дуо ва авроде, ки пурсишу дархостҳо дарбар дорад

*Эй Парвардигорам! Ман ва фарзандонамро барподорандаи намоз қарор деҳ. Эй Паврадигори мо! Дуои моро қабул фармо” [Иброҳим: 40].