Вирди сано ва ситоиш

11) Ҳеҷ маъбуди (барҳаққе) ҷуз Аллоҳ вуҷуд надорад, ва Аллоҳ бузургтар аз ҳама чиз ва ҳама кас аст, ягона ҳаст ҳеҷ шарике надорад, ҳеҷ маъбуди (барҳаққе) ҷуз Аллоҳ нест, подшоҳи ҳақиқист ва барои Ӯст фармонравоӣ ва барои Ӯст ҳамду сано. Ҳеҷ маъбуде ҷуз Аллоҳ нест ва Аллоҳ аз ҳама чизу ҳама кас бузургтар, аст ва ҳеҷ ҳаракату нерӯе нест, магар ба (тавфиқи) Аллоҳ”.

Вирди сано ва ситоиш

12) Ҳеҷ маъбуди (барҳаққе) ҷуз Аллоҳ нест, ягона аст, лашкарашро иззат бахшид, ва бандаашро нусрат ато намуд, ва аҳзобро ба танҳоӣ мағлӯб сохт, пас баъд аз Ӯ чизе вуҷуд надорад. (ба ҷуз Ӯ ҳама аз байн мараванд)”.

Вирди сано ва ситоиш

13) “Поку муназзаҳ аст Аллоҳ ба теъдоди он чӣ дар осмон халқ намудааст, ва поку муназзаҳ аст ба теъдоди он чӣ дар замин халқ намудааст, ва поку муназзаҳ аст Аллоҳ ба теъдоди он чӣ Ӯ холиқи онҳост.

Аллоҳ бузург аст ба теъдоди он чӣ дар осмон халқ намудааст, ва Аллоҳ бузург аст ба теъдоди он чӣ дар замин офаридааст, ва поку муназзаҳ аст Аллоҳ ба теъдоди он чӣ байни осмону замин офаридааст, ва Аллоҳ бузург аст ба теъдоди он чӣ Ӯ холиқи онҳост.

Ҳамду сипо...

Вирди сано ва ситоиш

14) “Ҳамду сано хоси Аллоҳ аст, ба теъдоди он чӣ Ӯ халқ кардааст, ва ҳамду сано барои Аллоҳ аст ба миқдори ҳаҷми он чӣ Ӯ халқ кардааст, ва ҳамду сано барои Аллоҳ аст ба миқдори он чӣ дар осмону замин офаридааст, ва ҳамду сано барои Аллоҳ аст ба миқдори он чӣ дар осмону замин аст, ва ҳамду ситоиш барои Аллоҳ аст ба теъдоди он чӣ китобаш онро шумурдааст, ва ҳамду ситоиш барои Аллоҳ аст ба ҳаҷми он чӣ китобаш шумурдааст, ва ҳамду сано барои Аллоҳ аст ба миқдори тамоми...

Вирди сано ва ситоиш

15) “Поку муназзаҳ ҳастӣ (эй Аллоҳ), чӣ қадар бузург ҳастӣ эй Парвардигори мо”.

Вирди сано ва ситоиш

16) (Эй Аллоҳ!) Поку муназзаҳ ҳастӣ ва ҳамду ситоиши Туро баён мекунам, ва номат бисёр бобаракат ҳаст, ва шаъну ҷойгоҳат басо олист, ва ҳеҷ маъбуди (барҳаққе) ҷуз Ту нест”.

Вирди сано ва ситоиш

17) “Аллоҳ аз ҳама чизу аз ҳама кас бисёр бузург аст, ва ҳамду ситоиши фаровон барои Аллоҳ аст, ва дар ҳар субҳу шом Аллоҳ поку муназзаҳ ҳаст”.

Вирди сано ва ситоиш

18) “Бор Илоҳо! Ман аз хашму ғазаби Ту, ба хушнӯдӣ ва ризояти Ту, ва аз кайфару муҷозотат, ба афву бахшишат, паноҳ мебарам, ва низ аз гирифту муҳосабаи Ту ба Ту паноҳ мебарам. Ман тавону қудрати баёни ҳамду ситоиши Туро надорам, Ту ҳамчуноне ҳастӣ, ки худат ба нафси хеш ҳамду ситоиш намудаӣ”.

Вирди сано ва ситоиш

“Муназзаҳу покаст аст Парвардигори Ту, он Парвардигори боиззат, аз ҳар чӣ Ӯро васф мекунанд (180) ва салому (дурӯд) бар Паёмбарон (181) ва ҳамду ситоиш аз они Парвардигори ҷаҳониён аст! (182). [Соффот: 180-182].

Ба ёд дошта бош...!

[Ҳар он чӣ баъд аз сухани мо: “Бидон” аз фазилату аҷр дар ин китоб меояд, аз ҷумлаи он фазоилест, ки ба таври саҳеҳ аз Расули Аллоҳ (дурӯду саломи Аллоҳ бар Ӯ бод) собит шудааст. Ва барои донистани фазилати ҳар дуо руҷуъ кунед ба тахриҷи аҳодис дар охири китоб].

Пеш аз оне, ки вориди мабҳаси баъдӣ шуда ва аз дуои сано ва ситоиш фосила бигирӣ, ба ёд дошта бош...

Ба ёд дошта бош: Ки ба кадом оламе ворид шудаӣ, ва кадом калимоту ибораҳоро бар забон овардаӣ, ва киро ҳамду сано намудаӣ...