Вирдҳои руқяи шаърӣ

7- “Паноҳ мебарам ба калимаҳои комили Аллоҳ аз ҳар шайтон, ва ҳар газанда (ҷонвари заҳрдор), ва аз ҳар чашми захмкунанда”.

Вирдҳои руқяи шаърӣ

8- “Эй Аллоҳ! Паноҳ мебарам ба воситаи рӯи муборакат ва калимаҳои комилат аз шарри он чӣ пешонияш дар дасти Туст. Эй Аллоҳ! Ту қарз ва гуноҳро бартараф мекунӣ. Эй Аллоҳ! Лашкаронат мағлуб намешаванд, ва ваъадаат хилоф намешавад, ва сарвату баҳраи ҳеҷ сарватманду сармоядоре ӯро аз Ту бениёз намегардонад. Ту поку муназзаҳ ҳастӣ, ва ба ҳамду санои Ту мепардозам”.

Вирдҳои руқяи шаърӣ

9- “Паноҳ мебарам ба калимаҳои комили Аллоҳ, ки ҳеҷ некӯкор ва бадкоре тавони гузар аз онро надорад, аз бадии он чӣ халқ намудааст, ва ба вуҷуд овардааст, ва аз шарри он чӣ аз осмон фуруд меояд, ва аз шарри он чӣ ба осмон боло меравад, ва аз шарри он чӣ дар замин шинондааст, ва аз шарри он чӣ аз он мебарояд, ва аз шарри фитнаҳои шабу рӯз, ва аз шарри ҳар иттифоқе, ки падид меояд, магар иттифоқе, ки хайру некӯ бошад. Эй Раҳмон”.

Вирдҳои руқяи шаърӣ

10- Аз хашму ғазаби Аллоҳ ва шарри бандагонаш, ва аз васвасаҳои шайтон ва ин, ки ба суроғи ман биёяанд, ба калимаҳои комили Аллоҳ паноҳ мебарам”.

Вирдҳои руқяи шаърӣ

11- “Ба номи Аллоҳ, ки ҳамроҳ бо номи Ӯ ҳеҷ чиз дар замину осмон зараре намерасонад”.

Вирдҳои руқяи шаърӣ

12- “Эй Аллоҳ, Парвардигори ҳафт осмону Парвардигори Арши бузург, Парвардигори мо ва Парвардигори ҳама чиз, шикофандаи дона ва ҳаста ва нозилкунандаи Тавроту Инҷил ва Фурқон (Қуръон)! Ба Ту паноҳ металабам аз бадии ҳама чиз, ки пешонии ӯ дар дасти Туст. Эй Аллоҳ! Ту аввал ҳастӣ, пеш аз Ту чизе нест ва Ту охир ҳастӣ, баъд аз Ту чизе нест ва зоҳиру ошкор ҳастӣ, ва ҳеҷ чизе ошкортар аз Ту нест, ва Ту пинҳон ҳастӣ, ҳеҷ чизе пинҳонтар аз Ту нест”.

Ба ёд дошта бош...

Бешак ба бузургтарин руқяи шаръӣ гузар намудӣ... аз ҷумла:

* Руқя бо бузургтарин сураи Қуръони Карим, ки бо он заҳр ва девонагӣ ва дигар бемориҳоро, рафъ мекунӣ.

* Руқя бо бузургтарин ояте аз Қуръони Карим, ки бо хондани он, озору азиятҳои ҷинҳоро бо кӯмаки малоикаҳо рафъ мекунӣ.

*Руқя бо бузургтарин истиъоза, ки бузургтарин чизест, ки мардум ба он паноҳ мебаранд.

*

Эй қалб! Барои бартараф намудани ғаму андуҳ бо дуо, омода бош.

Эй мусалмони ғамзада!

Бидон! Ҳамон Зоте, ки ба ту мушкилоти қарздорӣ ва ғаму андӯҳро муқаддар намудааст, ҳамон Зот авроди рафъи мушкилот ва ғаму андӯҳро бароят омӯзондааст, то ки пеш аз он, ки ба ту нозил шаванд, ва бо он ғаму андӯҳро баъд аз он, ки ба он мубтало шавӣ, рафъ созӣ, ва ба сабаби он ғаму қарзе, ки мустаҳкам шуданд, рафъ хоҳӣ намуд.

Пас бояд ҳоло забонат онро такрор намояд, ва қалбат дар азамату камолоти калимаҳои он, ғарқ бошад...

Яқин дошта бош, ки ҳеҷ касе ғай...

Вирдҳои рафъи ғаму андӯҳ ва мушкилот

* “Ҳеҷ маъбуди (барҳаққе) ҷуз Ту нест, поку муназзаҳ ҳастӣ, бетардид ман аз ҷумлаи ситамкорон будаам”] Анбиё: 87[.

Вирдҳои нигаронӣ ва ғаму андуҳ

* “]Парвардигоро[! Манро аз ]осебу фитнаи[ ситамкорон наҷот бидеҳ” ]Қасас: 21[.