Дуо ва авроде, ки пурсишу дархостҳо дарбар дорад

49) “Эй Аллоҳ! Манро дар ҷумлаи касоне қарор деҳ, ки онҳоро ҳидоят намудаӣ, ва касоне, ки онҳоро офият бахшидаӣ, ва Манро дар зумраи касоне қарор деҳ, ки онҳоро дӯсти хеш қарор додаӣ, ва дар он чӣ бар ман додаӣ, баракат ато намо ва аз бадии он чӣ қазоват кардаӣ, Манро ҳифз намо. Пас бешак Ту қазоват мекунӣ ва бар Ту қазоват карда намешавад. Бешак касеро, ки дӯст гирифтаӣ, гумроҳ нахоҳад шуд, ва касеро, ки душман гирифтаӣ, боиззату бокаромат нахоҳад шуд. Парвардигоро...

Дуо ва авроде, ки пурсишу дархостҳо дарбар дорад

50) “Эй валии (дӯсту корсоз) Ислом ва аҳли он! Манро бар Ислом собит бидор, то замоне, ки бо Ту бар он мулоқот намоям”.

Дуо ва авроде, ки пурсишу дархостҳо дарбар дорад

51) “Эй Аллоҳ! Парвардигори мо! Дар дунё ва охират бар мо накӯӣ ато фармо, ва моро аз оташи дӯзах наҷот деҳ”.

Ба ёд дошта бош...

Чӣ басо калимаҳову ибораҳои арзишманде ҳастанд, ки агар Аллоҳи мутаъол онро аз ту қабул кунад ва хостаҳоятро бароят бароварда созад... бешак аз Аллоҳи мутаъол хостаӣ:

*Дар ҳақиқат аз Аллоҳи мутаъол ба василаи Исми аъзамаш аз Ӯ дархост намӯдаӣ, ки агар бо он дархост карда шавад, қабул хоҳад намуд ва хоҳад дод.

*Хостае, ки боис мешавад, биҳишт чунин посӯх диҳад: “Эй Аллоҳ! ӯро вориди биҳишт намо”.

*