۱۳) «أَصْبَحْنَا وَأَصْبَحَ المُلْكُ للَّهِ، وَالحَمْدُ للَّهِ، لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ، وَحْدَهُ لَا شَرِيكَ لَهُ، لَهُ المُلْكُ، وَلَهُ الحَمْدُ، وَهَوُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ.
رَبِّ أَسْأَلُكَ خَيْرَ مَا فِي هَذَا اليَوْمِ، وَخَيْرَ مَا بَعْدَهُ، وَأَعُوذُ بِكَ مِنْ شَرِّ مَا فِي هَذَا اليَوْمِ، وَشَرِّ مَا بَعْدَهُ، رَبِّ أَعُوذُ بِكَ مِنَ الكَسَلِ، وَسُوءِ الكِبَرِ، رَبِّ أَعُوذُ بِكَ مِنْ عَذَابٍ فِي النَّارِ، وَعَذَابٍ فِي القَبْرِ».
13) “Ба субҳ расидем ва мулк ҳам дар ҳоле ба субҳ расид, ки аз они Аллоҳ аст, ва ҳамду сано барои Аллоҳ аст, ҳеҷ маъбуди (барҳаққе) ҷуз Аллоҳ нест, ягона аст, ҳеҷ шарике надорад. Мулк аз они Ӯст, ва барои Ӯст ҳамду сано, ва Ӯ бар ҳама чиз қодиру тавоност”.
“Парвардигоро! Аз ту хайри он чӣ дар ин рӯз ҳаст ва хайри он чӣ баъд аз он меояд, талаб дорам, ва ба Ту паноҳ мебарам аз шарри он чӣ дар ин рӯз ҳаст ва шарри он чӣ баъд аз он меояд. Парвардигоро! Ба Ту паноҳ мебарам аз танбалӣ ва бадиҳои пирӣ. Парвардигоро! Ба Ту паноҳ мебарам аз азоби ошати дӯзах ва азоби қабр”.
