٢٦) «اللَّهُمَّ أَمْتِعْنِي بِسَمْعِي وَبَصَرِي حَتَّى تَجْعَلَهُمَا الوَارِثَ مِنِّي، وَعَافِنِي فِي دِينِي، وَفِي جَسَدِي، وَانْصُرْنِي مِمَّنْ ظَلَمَنِي حَتَّى تُرِيَنِي فِيهِ ثَأْرِي، اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْلَمْتُ نَفْسِي إِلَيْكَ، وَفَوَّضْتُ أَمْرِي إِلَيْكَ، وَأَلْجَأْتُ ظَهْرِي إِلَيْكَ، وَخَلَّيْتُ وَجْهِي إِلَيْكَ، لَا مَلْجَأَ وَلَا مَنْجَى مِنْكَ إِلَّا إِلَيْكَ، آمَنْتُ بِرَسُولِكَ الَّذِي أَرْسَلْتَ، وَبِكِتَابِكَ الَّذِي أَنْزَلْتَ».
26) “Эй Аллоҳ! Аз шунавоӣ ва биноии ман Манро баҳраманд бигардон, то замоне, ки онҳоро вориси ман гардонӣ, ва дар дину баданам офият қарор деҳ, ва бар касе, ки Манро ситам намудааст, Манро ёрӣ расон, то замоне, ки интиқоми Манро дар он ба ман нишон диҳӣ. Эй Аллоҳ! Ман нафси худро таслими Ту намудам, ва умури худро ба Ту вогузор кардам, ва Туро пушту паноҳи худ қарор додаам, ва рӯямро ба сӯи Ту намудам. Паноҳгоҳу наҷоте аз Ту нест, магар ба сӯи Ту. Ба Паёмбарат, ки фиристодӣ, ва китобе, ки нозил намудӣ, имон овардам”.
