* ﴿رَبَّنَا لَا تُؤَاخِذۡنَآ إِن نَّسِينَآ أَوۡ أَخۡطَأۡنَاۚ رَبَّنَا وَلَا تَحۡمِلۡ عَلَيۡنَآ إِصۡرٗا كَمَا حَمَلۡتَهُۥ عَلَى ٱلَّذِينَ مِن قَبۡلِنَاۚ رَبَّنَا وَلَا تُحَمِّلۡنَا مَا لَا طَاقَةَ لَنَا بِهِۦۖ وَٱعۡفُ عَنَّا وَٱغۡفِرۡ لَنَا وَٱرۡحَمۡنَآۚ أَنتَ مَوۡلَىٰنَا فَٱنصُرۡنَا عَلَى ٱلۡقَوۡمِ ٱلۡكَٰفِرِينَ٢٨٦﴾ [البقرة: ٢٨٦].
* “Эй Парвардигори мо! Агар фаромушу хато кардем, моро бозхост макун. Эй Парвардигори мо! Бори гарон (ва таклифи сангин) бар (дӯши) мо магзор, ҳамчуноне онро (ба хотири муҷозоти гуноҳу саркашӣ) бар (дӯшӣ) касоне, ки пеш аз мо буданд ниҳодӣ. Эй Парвардигори мо! Ба мо ҳамл макун он чиро ки тавони бардошти онро надорем, ва аз мо даргузар ва моро биёмӯрз ва раҳм кун. Ту ёр (ва корсози) мо ҳастӣ, пас моро бар гуруҳи кофирон пирӯз гардон”. [Бақара: 286].
