وِرْدُ الثناء
٧) «اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ بِأَنَّ لَكَ الحَمْدَ، لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ، المَنَّانُ، يَا بَدِيعَ السَّمَاوَات وَالأَرْضِ، يَا ذَا الجَلَالِ وَالإِكْرَامِ، يَا حَيُّ يَا قَيُّومُ».
7) “Эй Аллоҳ! Аз Ту мехоҳам ба воситаи эътирофам ба ин, ки ҳамду ситоиш барои Туст, ҳеҷ маъбуди (барҳақе) ҷуз Ту нест. Неъматдиҳандаи фаровонӣ, эй холиқи осмонҳову замин, эй соҳиби шукуҳу бузургворӣ, эй зиндаи пойдору побарҷо”.
