وِرْدُ الثناء
٢) «اللَّهُمَّ ربَّنَا لَكَ الحَمْدُ، مِلْءَ السَّمَاوَات وَمِلْءَ الأَرْضِ وَمِلْءَ مَا شِئْتَ مِنْ شَيْءٍ بَعْدُ، أَهْلَ الثَّنَاءِ وَالمَجْدِ، أَحَقُّ مَا قَالَ العَبْدُ، وَكُلُّنَا لَكَ عَبْدٌ، لَا مَانِعَ لِمَا أَعْطَيْتَ، وَلَا مُعْطِيَ لِمَا مَنَعْتَ، وَلَا يَنْفَعُ ذَا الجَدِّ مِنْكَ الجَدُّ».
2) “Эй Аллоҳ! Парвардигори мо! Ҳамду ситоиш аз они Туст, онгуна ситоише, ки осмонҳову замин ва ҳар чиро, ки Ту бихоҳӣ пур кунад. Ту аҳли сано ва ситоишу бузургӣ ҳастӣ. Ту шоистаи ситоиши бандагон ҳастӣ, ҳамаи мо бандагони Ту ҳастем. Он чиро, ки Ту медиҳӣ, ҳеҷ кас тавони монеъ шудани онро надорад, ва чизеро, ки Ту манъ намудаӣ, касе тавони додани онро надорад, ва ҳеҷ соҳиби сармояеро сармояаш аз азобат наҷот нахоҳад дод”.
