[ҳар касе, ки дар ҷисмаш дардеро эҳсос кунад, ё аз ҳасад бар нафси хеш тарс дошта бошад, пас бояд ду кафашро ҷамъ намуда дар онҳо вирдҳои, ки ҳоло зикр мешаванд, бихонад ва баъди ҳар дуои руқя бо каме оби даҳон онро пуф кунад, баъд азон бо онҳо дар мавзеъи дард ва ё тамоми бадан масҳ кунад. Ба хости Аллоҳ ба сабаби он шифои комил хоҳад ёфт].