۱٨) «يا الله! من از خشم و غضبت به خشنودی و رضایتِ تو و از کیفر و مجازاتت به عفو و بخششِ تو پناه می‌برم و نیز از گرفت و مؤاخذه‌ات به تو پناه می‌برم. من این توان و قدرت را ندارم تا به بیان ثنا و توصیفِ شایسته و وصف و شکوهِ بایسته‌ات بپردازم، تو چنان هستی که به حمد و ستایش خویش پرداخته‌ای».