وِرْدُ الثناء
٢) «اللَّهُمَّ ربَّنَا لَكَ الحَمْدُ، مِلْءَ السَّمَاوَات وَمِلْءَ الأَرْضِ وَمِلْءَ مَا شِئْتَ مِنْ شَيْءٍ بَعْدُ، أَهْلَ الثَّنَاءِ وَالمَجْدِ، أَحَقُّ مَا قَالَ العَبْدُ، وَكُلُّنَا لَكَ عَبْدٌ، لَا مَانِعَ لِمَا أَعْطَيْتَ، وَلَا مُعْطِيَ لِمَا مَنَعْتَ، وَلَا يَنْفَعُ ذَا الجَدِّ مِنْكَ الجَدُّ».
٢) «يا الله! حمد و ستایش از آنِ توست؛ آنگونه ستایشی که آسمانها و زمین و هر چه را که تو بخواهى، پر کند. تو اهل ستایش و عظمت هستى. تو شایستهى ستایش بندگان هستى؛ همگىِ ما بندگان تو هستیم؛ آنچه را که تو عنایت کنی، هیچکس نمیتواند جلوى آن را بگیرد و چیزی را که تو منع نمایی، کسى نمیتواند آن را عطا کند. هیچ صاحب سرمایهای را سرمایهاش از عذاب تو نجات نمىدهد».