٢۴) «یا الله! از خشیت خویش به اندازه‌ای نصیب‌مان بگردان که در میانِ ما و نافرمانیِ تو حایل شود؛ و از طاعت خود، آن‌قدر به ما بده که ما را به بهشتِ تو برساند و به ما یقینی عطا کن که به وسیله‌ی آن سختی‌های دنیا را بر ما آسان نمایی. تا زمانی که ما را زنده می‌داری، ما را از گوش‌ها، چشم‌ها و نیروی‌مان- و دیگر حواسی که به ما داده‌ای- برخوردار بگردان و حواس ما را پیش از مرگ‌مان از میان مَبَر و انتقام ما را بر کسی قرار بده که به ما ستم کرده است و ما را بر دشمنان‌مان پیروز بگردان و مصیبت‌مان را در دین‌مان قرار نده و دنیا را بزرگ‌ترین هدف‌مان و پایان و غایتِ علم و دانش‌مان نگردان و کسی را بر ما چیره مکن که به ما رحم نمی‌کند».