وِرْدُ الثناء

۱) «اللَّهُمَّ لَكَ الحَمْدُ أَنْتَ نُورُ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ وَمَنْ فِيهِنَّ، وَلَكَ الحَمْدُ أَنْتَ قَيِّمُ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ وَمَنْ فِيهِنَّ، وَلَكَ الحَمْدُ أَنْتَ مَلِكُ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ وَمَنْ فِيهِنَّ، وَلَكَ الحَمْدُ أَنْتَ الحَقُّ، وَوَعْدُكَ الحَقُّ، وَقَوْلُكَ حَقٌّ، وَلِقَاؤُكَ حَقٌّ، وَالجَنَّةُ حَقٌّ، وَالنَّارُ حَقٌّ، وَالسَّاعَةُ حَقٌّ، وَالنَّبِيُّونَ حَقٌّ، وَمُحَمَّدٌ حَقٌّ، اللَّهُمَّ لَكَ أَسْلَمْتُ، وَعَليْكَ تَوَكَّلْتُ، وَبِكَ آمَنْتُ، وَإِلَيْكَ أَنَبْتُ، وَبِكَ خَاصَمْتُ، وَإِلَيْكَ حَاكَمْتُ، أَنْتَ رَبُّنَا وَإِليْكَ المَصِيرُ، فَاغْفِرْ لِي مَا قَدَّمْتُ وَمَا أَخَّرْتُ، وَمَا أَسْرَرْتُ وَمَا أَعْلَنْتُ، وَمَا أَنْتَ أَعْلَمُ بِهِ مِنِّي، أَنْتَ المُقَدِّمُ وَأَنْتَ المُؤَخِّرُ، أَنْتَ إِلَهِي، لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ، وَلَا حَوْلَ وَلَا قُوَّةَ إِلَّا بِكَ».

۱) «يا الله! تمام تعریف‌ها از آنِ توست. روشنی آسمان‌ها و زمین و آن‌چه میان‌شان وجود دارد، تو هستی. فقط تو شایسته حمد و ثنایی. نگهدارنده‌ی آسمان‌ها و زمين و آن‌چه در میان آن‌ها وجود دارد، تو هستی. حاکم آسمان‌ها و زمين و آن‌چه میان‌شان وجود دارد، تو هستی. حمد، شایسته‌ی توست. تو برحقی و وعده‌ات نیز برحق است و سخن تو حق است و ملاقات تو حق است. بهشت تو حق، دوزخ تو حق، قیامت حق، پیامبرانت حق و محمد صلی الله علیه وسلم حق می‌باشد. يا الله! تسلیم تو شدم، به تو توکل نمودم، به تو ایمان آوردم و به تو روی آوردم. به کمک تو با دشمنان، مبارزه کردم، و تو را حَکَم قرار دادم. تو پروردگار ما هستی و بازگشت به سوی توست؛ پس گناهانی كه پیش از مرگ مرتکب شدم و گناهانی که آثارش پس از مرگم همچنان ادامه دارد و گناهان پنهانی و آشکار مرا و آن‌چه را که تو بهتر از من می‌دانی بیامرز. این تویی- که هرکس را بخواهی به سوی کارهای نیک و بهشت- به پیش می‌بری و- هرکس را بخواهی از کارهای نیک و بهشت- عقب می‌اندازی. تو معبود منی، معبود راستينی جز تو وجود ندارد. هیچ قدرتی غیر از تو که بتواند توفیق (کار نیک) دهد و از معصیت دور نماید، وجود ندارد».