۱) «من چهره‌ام را به سوى ذاتى متوجه کرده‌ام که آسمان‌ها و زمین را آفرید؛ درحالى‌که من از باطل رویگردان شده و به سوى حق آمده‌ام و از مشرکان نیستم. نماز، عبادت، زندگى و مرگم از آنِ پروردگار جهانیان است که شریکى ندارد. دستور یافته‌ام که چنین کنم و من از فرمانبرداران مى‌باشم. يا الله! تویى پادشاه، به‌جز تو معبود راستینی وجود ندارد. تو پروردگار من هستى و من بنده‌ى تو هستم. بر خود ظلم کردم و به گناهم اعتراف نمودم؛ همه‌ى گناهانم را ببخشاى، همانا به‌جز تو کسى گناهانم را نمى‌آمرزد. مرا به نیکوترین اخلاق و خصلت‌ها رهنمون فرما، همانا به‌جز تو کسى نیست که مرا به‌سوى آن‌ها هدایت کند. خصلت‌هاى بد را از من دور گردان؛ زیرا به‌جز تو کسى نیست که آن‌ها را از من دور گرداند. من در بارگاهت حاضرم و براى اطاعت از تو آماده‌ام. هرگونه خیر و نیکى در اختیار توست؛ بدى را به‌سوى تو راهى نیست. من به لطف تو موجودم و به سوى تو متوجه‌ام؛ تو بسیار با برکت و برتر هستى؛ از تو آمرزش مى‌خواهم و در بارگاه تو توبه مى‌کنم».