وِرْدُ الثناء
٢) «اللَّهُمَّ ربَّنَا لَكَ الحَمْدُ، مِلْءَ السَّمَاوَات وَمِلْءَ الأَرْضِ وَمِلْءَ مَا شِئْتَ مِنْ شَيْءٍ بَعْدُ، أَهْلَ الثَّنَاءِ وَالمَجْدِ، أَحَقُّ مَا قَالَ العَبْدُ، وَكُلُّنَا لَكَ عَبْدٌ، لَا مَانِعَ لِمَا أَعْطَيْتَ، وَلَا مُعْطِيَ لِمَا مَنَعْتَ، وَلَا يَنْفَعُ ذَا الجَدِّ مِنْكَ الجَدُّ».
٢- «خوایه گیان ئهی پهروهردگاری ئێمه! سپاس و ستایش بۆ تۆ پڕ به ئاسمانهکان و زهوی و پڕ به ههر شتێک له دوای ئهوان که تۆ پێی رازی بیت. تۆ شیاو و خاوهنی ستایش و گهورهییت. تۆ شیاو و شایستهتری بهو سپاس و سهنایه که بهندهکهت دهیکات و ئێمه ههموو بهندهی تۆین. هیچ شتێک نابێته بهربهستی ئهوهی تۆ دهیبهخشی، گهر تۆیش نهتهوێ هیچ شتێک ناتوانێت ببهخشێت و دهوڵهمهندی هیچ سوودێک ناگهیێنێته خاوهنهکهی و ههر پێویستی به تۆیه».