١-‌ «په‌روه‌ردگارا سپاس و ستایش هه‌مووی بۆ تۆیه، په‌روه‌ردگارا ئه‌وه‌ی تۆ فراوانی که‌ی هیچ شتێک ناتوانێت بیگرێته‌وه، ئه‌وه‌ش تۆ بیگریته‌وه هیچ شتێک ناتوانێت فراوانی کات، ئه‌وه‌ی تۆ گومڕای که‌ی که‌س ناتوانێت رێنمایی بکات و ئه‌وه‌ی تۆ رێنمایی بکه‌ی که‌س ناتوانێت گومڕای بکات، ئه‌وه‌ی تۆ نه‌یبه‌خشی که‌س ناتوانێت بیبه‌خشێت و ئه‌وه‌ی تۆ به‌خشیوته که‌س ناتوانێت رێگری لێبکات، ئه‌وه‌ی تۆ دوورت خستۆته‌وه که‌س ناتوانێت نزیکی بکاته‌وه‌و ئه‌وه‌ی تۆ نزیکت کردۆته‌وه که‌س ناتوانێت دووری خاته‌وه. خوایه گیان به‌ره‌که‌ت و پیرۆزییه‌کان و به‌زه‌یی و گه‌وره‌یی و رزق و و رۆزی خۆتمان له سه‌ر فراوان که. په‌روه‌ردگارا من داوای ناز و نیعمه‌تێکت لێده‌که‌م که هه‌رگیز نه‌گۆڕێت و له ناو نه‌چێت. خوایه گیان من له رۆژی نه‌بوونی و ده‌ستکورتیدا داوای نیعمه‌ت و له رۆژی ترس و تۆقیندا داوای ئه‌مانت لێده‌که‌م. من په‌نا ده‌به‌م به تۆ له خراپه‌ی هه‌رچی پێت به‌خشیوین و له خراپه‌ی هه‌رچی لێت گرتووینه‌وه. خوایه گیان بڕوا لامان خۆشه‌ویست که‌و له دڵه‌کانماندا بیڕزاێنه‌وه، بێزاریشمان که له کوفر و لاڕێیی و سه‌رکه‌شی و بمانخه ریزی راستڕه‌وانه‌وه. په‌روه‌ردگارا به موسوڵمانێتی بمانمرێنه‌و به موسوڵمانێتی زیندوومان که‌ره‌وه و بمانخه ریزی پیاوچاکانه‌وه له کاتێکدا که شه‌رمه‌زار و گیرۆده نین. خوایه گیان ئه‌و بێباوه‌ڕانه‌ی که پێغه‌مبه‌ره‌کانی تۆ به درۆ ده‌خه‌نه‌وه‌و ده‌بنه به‌ربه‌ستی رێبازه‌که‌ی تۆ له ناو به‌و سزاو ئه‌شکه‌نجه‌ی خۆت بخه سه‌ریان. په‌روه‌ردگارا بێباوه‌ڕانی جووله‌که و گاور له ناو به‌؛ ئه‌ی په‌رستراوی حه‌ق».