۱- ﴿بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ١ ٱلۡحَمۡدُ لِلَّهِ رَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ٢ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ٣ مَٰلِكِ يَوۡمِ ٱلدِّينِ٤ إِيَّاكَ نَعۡبُدُ وَإِيَّاكَ نَسۡتَعِينُ٥ ٱهۡدِنَا ٱلصِّرَٰطَ ٱلۡمُسۡتَقِيمَ٦ صِرَٰطَ ٱلَّذِينَ أَنۡعَمۡتَ عَلَيۡهِمۡ غَيۡرِ ٱلۡمَغۡضُوبِ عَلَيۡهِمۡ وَلَا ٱلضَّآلِّينَ٧﴾ [الفاتحة: ۱-٧].
١- «به ناوی خوای زۆر بهخشنده و میهرهبان. سپاس و ستایش ههر بۆ خوای پهروهردگاری جیهانیانه. ئهو پهروهردگارهی که زۆر بهخشنده و میهرهبانه. خاوهنی رۆژی پاداشت و سزایه. پهروهردگارا تهنها تۆ دهپهرستین و داوای یارمهتیشمان تهنها له تۆیه. رێنماییمان بکه بهرهو شاڕێگای راست و دروست. رێگای ئهو کهسانهی نازو نیعمهتی خۆتت پێبهخشیون و بڕواداران نهک رێگای ئهوانهی بهر خهشم و قینت کهوتوون یان ئهوانهی گومڕا بوون و به لاڕێدا رۆیشتن».